Is dit meer dan formalistische spielerei, zoiets als het gebrabbel van een baby die de mogelijkheden van zijn/haar stem aftast? Er is een hele waaier - van totaal abstract tot een duidelijk geregistreerd beeld. Ik zou dit (krachtig) expressiemiddel met mate willen (kunnen) gebruiken, als één van de aspecten van een visuele taal... maar dat vergt een experimenteerfase.
Ik verwijs naar de foto van Stephan Vanfleteren die enkele maanden geleden in de Standaard Magazine verscheen ('Kasseien als roesmiddel'):