Japanse Tuin (2)

Japanse Tuin (1)

Japan is bekend om zijn heel eigen esthetische cultuur, verfijnd, uitgepuurd en toch diep geworteld in de natuur. In Hasselt kun je er even van proeven.

STAM-Gent

Terug naar een minder controversiële esthetiek: goede foto's maken van iets moois. Museum-M, MAS en STAM, de grotere Vlaamse steden wedijveren met elkaar in attractieve huisvesting van hun musea, zowel in moderne architectuur als opgewaardeerde oude sites. Gent heeft z'n stadsmuseum ondergebracht in De Bijloke. Het nieuwe ontvangstgebouw en de strak aangelegde voortuin met waterpartijen vormen dichtbij de drukke stadsring een rustgevende overgang naar de museumcollectie in het prachtige oude kloosterpand.

Fotografie (6) - Sontag en Diane Arbus

Vandaag 18/10 opent de retrospectieve van het werk van Diane Arbus in de Jeu de Paume te Parijs. Toevallig terwijl ik S. Sontags essays aan het lezen ben. In haar tweede stukje - getiteld 'America, Seen Through Photographs, Darkly' - beschouwt ze Arbus' foto's als hét soort werk dat aantoont hoe de Amerikaanse fotografie zich langzamerhand verlaagd heeft tot het niveau van een gepopulariseerd surrealisme. Met Arbus' onderwerp, een verzameling frontaal poserende mensen uit de marginaliteit - dwergen, reuzen, nudisten, travestieten, mismaakten,...-, kon Sontag, die duidelijk een humanistische visie verlangde, helemaal niet om. Ze vond haar werk een goed voorbeeld van de tendens in de moderne kunst binnen het kapitalisme om de drempel van het verschrikkelijke, pijnlijke, het spontaan onverdraaglijke, steeds meer te verlagen. Die geleidelijke onderdrukking van onze morele gevoeligheden werkt volgens haar uiteindelijk niet als een bevrijding van taboes, maar als een ontluistering van de persoon: de pseudo-familiariteit met het verschrikkelijke versterkt de vervreemding, en vermindert dus onze handelings-bekwaamheid in het echte leven. Voor het eerst naar Arbus' foto's kijken is ongeveer zoals voor het eerst een pornofilm zien... Straffe uitspraken. Ondertussen zijn we veertig jaar verder. Wij zullen misschien wat minder geschokt reageren - zou het zijn omdat onze gevoeligheid verder afgestompt is? 

Als titel boven zijn bespreking van de tentoonstelling koos de fotoredacteur van 'De Standaard' enkele weken geleden: 'Imperfectie is perfect'. Twee tegengestelde oordelen... Voorlopig neem ik geen standpunt in, eerst zonder vooroordeel de echte afdrukken zelf gaan bekijken. Het debat is echter nog niet uitgewoed.

www.jeudepaume.org

Kermis (2)

Kermis (1)

Zoele avond, zinnelijke overdaad: lichtgeflikker, beweging, emotie, uitzinnigheid; buikkriebels, gezwier, gegier; zoete geur van oliebol, pickles, suikerspin; zinderende beats en aanvuringen, gedreun en gesnerp van draaimolens; gokken, grijpen, missen, treffen, gretigheid naar kitsch... 't kind (in ons) wordt gekoesterd.

Foto's zouden ten minste iets van die visuele en emotionele overdaad moeten kunnen uitdrukken. De vraag is of ik daarin geslaagd ben. Een 'foto-vriendin' vond ze niet denderend: te onduidelijk. Ik merk echter dat ik eigenzinniger aan het worden ben... 't Is tijd voor wat meer schwung.

Tallinn (7)

Een toerist die zich beperkt tot de 'bezienswaardigheden', merkt weinig of niets van de moeilijkheden waarmee het onafhankelijke Estland worstelt. In heel z'n geschiedenis tot voor de laatste WO, was het land amper 22 jaar onafhankelijk, en toen werd het door het Ribbentrop-Molotov pact heimelijk ingedeeld onder de Sovjet-Russische invloedssfeer. Nog voor de oorlog begon, trok het Sovjetleger het land binnen. Tijdens de oorlog werd het dan op de Sovjets veroverd door nazi-Duitsland, om aan het einde ervan terug bevrijd te worden door de oosterburen. De vele machtswissels met de ermee verbonden collaboraties en erop volgende repressie hebben diepe wonden geslagen. 

Doordat het land lang deel uitmaakte van het tsarenrijk en de Sovjet-Unie, heeft het nu een belangrijke Russisch sprekende minderheid (ca. 40%). Die is vrijwel onzichtbaar in het straatbeeld van het centrum van Tallinn.... tenzij op de enorme vlooienmarkt nabij het station. Daar proberen ze inkomen of pensioen wat aan te vullen met de verkoop van in de natuur geplukte kruiden, zelfgebreide sokken of bergen oude tweedehandsspullen. 
Ten westen van het station vind je nog authentieke buurten, o.a. de wijk met houten huisjes die in de jaren '30 zijn gebouwd voor de spoorwegarbeiders.

Balti Jaama Turg

Houten huizen - Kalamaja

Afscheid in de lege hotellobby